
Zeitzeuge Luis Ruschig erzählt aus seinem Leben in Unterbrunn: “…. dass I wahnsinnig gern do dahoam bin”

Bei “Kultur in Unterbrunn” haben kürzlich bei einem wunderschönen Abend im Pfarrhof Zeitzeugen aus dem Dorf erzählt – und dabei alle auf ihre Art gezeigt, was Unterbrunn so besonders macht.
Einer, der schon viel zu erzählen hat, ist Luis. Er ist in Unterbrunn aufgewachsen. Als Vorstand der Burschenschaft Unterbrunn hilft er zum Beispiel mit, Maibäume zu stehlen und aufzustellen, und beim Kehraus hält er seit einigen Jahren als Nachfolger von seinem Großvater Mandi die Rede bei der Beerdigung des Faschings.
Wir dokumentieren in den nächsten Wochen und Monaten die Zeitzeugenberichte auf der Homepage.
Servus beinand,
I derf mi kurz vorstelln. I bin da Luis, 24 Jahr oid und genau so lang wohn i a scho in
Unterbrunn.
Nochdem mi d’Vroni gfrogt hod und I zuagsogt hob heid omd vorzumsprecha, war i
erstamoi recht planlos wos i denn überhaupt vazoin kannt. Vielleicht frogt si da ein oder
andere ja, über wos wui jetz a 24-jähriger großartig als Zeitzeuge redn. Letzten Endes hob i
ma docht, weils bei mir ja am wenigsten lang her is, kannt i eich vazoin wias denn für mi
gwen is in Unterbrunn aufzumwachsen.
A bissl wos is in de letzten 20 Jahr ja doch bassiert und hod si verändert.
I konn heid stoiz song, dass I zur letzten Generation gher de no ohne Smartphone
aufgwachsn is.
Wir hom koa App ghabt de uns gsogt hod wann dahoam as Omdessn fertig is und wenn I
wissn woit wia spad dass is hod ma des ned d’Alexa gsogt, sondern wenn d’Straßenlaternen
oganga san hob I gwusst jetzt is Zeit zum hoam geh. D’Eltern warten.
Auf der Straß wenn ma wer entgengkemma is, hom ma meine Eltern beibrocht, dass ma den
griaßt.
Zum größten Teil kennt si eh a jeder. Und wenn a moi oana entgengkemma is denst ned
kennt host, hostn trotzdem griaßt, dass as lernt.
An Nochmittag hom ma ned vorm Bildschirm verbrocht, sondern draußen. Im Sommer hom
an ganzen Dog aufm Fuaßboiblotz Fuaßboi gspuid oder Fangamanderl auf unserm
Spuiblotz.
Und wenn ma koa Lust mehr ghabt hom san ma durch d’Ortschaft gschlicha, weil irgend a
Blädsinn is uns oiwei eigfoin.
Als da Sommer und a da Herbst na vorbei warn, hob I mi scho oiwei sehr aufn Winter
gfreid.
Soboids koid woan is bin I mit meine Cousins täglich zum Weiher glaffa um zum schaung
ob er scho drong kannt. Des hod natürlich testen bracht, weil man woid owei da erste aufm
Eis sei.
Meistens hod as Testen aber ned lang bracht und da erste is zitternd mit da nossn Hosn
wieder hoam.

Aber kaum waren d’Klamotten wieder trocken und as Eis dicker is ma wieder draußen
gstandn, hod si Schlittschuah festgeschnürt, an Eishockeyschläger in d’Hand gnumma und
scho is aufs Eis ganga. Tore hom ma koane bracht, do homs zwoa Straßenschuah auf jeder
Seitn a do. D’Eltern hom aufm Eis an Tee drunga und gratscht oder de klernan aufm
Schlitten im Kreis zong. D’Eisstockschützen hom gschimpft wenn a moi wieder a Stock ned
troffa woan is und mir hom Eishockey gspuid bis dunkel woan is oder uns d’Finger eigfroan
san.
Und wenn ma ned grod aufm Eis waren, dann hom ma uns aufn Weg zum Schlittenfahren
gmacht. Ob am Kirchaberg oder Angerberg war Wurscht. A Gaudi wars sowieso. Wenns uns dann
z’koid woan is, san ma zur Oma hoam auf d’Couch und hom uns mit am warma Kaba
aufgwärmd und Platzl gessn.
Wos ma außerdem aus der Zeit als kloana Bua no genau im Kopf bliem is, is wenn I mit da
Mama zum Eikaffa mitgnumma woan bin und zwar zu unserm Metzger. Den hods damois
nämlich no mitten bei uns im Ort gehm. Wenn ma d’Tür aufgmacht hod, hods Gleckerl
klingelt und es hod nach frische Wiener grocha und bevor d’Mama überhaupt song hod
kenna wos bstelln wui, is scho d’erste Scheim Gelbwurscht über d’Theke in meine Händ
glangt woan. I glab dass des da Hauptgrund war, warum mia als Kinder beim Eikaffa a
Ruah gehm hom.

A ganz a bsonders Event war scho oiwei d’Faschingszeit in Unterbrunn. Nebam
Kinderfasching, auf den wir uns immer wahnsinnig gfreid hom, san mia a damois no
Kräpfelsnocht und Maschkera ganga. Bräuche de leider immer mehr aussterm.
Und dann gibts do natürlich no unsern Faschingsumzug. Als kloana Bua bin i mit große Aung am Straßenrand gstand und hob ma de verschiedenen Wägen ogschaud. Des bsondere an unserm Umzug is ja, dass es ned einfach nur darum geht, dass schee-dekorierte Wägen durch d’Straßen fahrn, sondern sowohl lokal politische Themen aus der Umgebung, als auch große Themen aus der Welt ausgpuid und mit vui Humor dargstellt und manchmoi a a bissal
kritisiert werdn. De Themen hob i als kloana Bua natürlich ned kapiert, aber zum oschaung
wars trotzdem immer a Gaudi und I hob gwusst wenn i a moi groß bin, mächt i a moi auf so
am Wong steh.
Schneller wia man schaun ko is ma dann koa kloana Bua mehr sondern scho a Jugendlicher.
Und wos ma als junger Bursch in Unterbrunn macht is a ganz klarer Fall: Man tritt da
Burschenschaft bei. Auf oamoi is ma mittendrin statt nur dabei. Man huift mit bei da
Organisation vom Fasching, baut auf, baut ob und ois wos hoid dazua gherd.
Da Fasching find bei uns traditionell dann immer a End mit da Beerdigung.
Soits tatsächlich wen im Raum gehm der des no ned gseng hod, dann is der Person dringend
nahezulegen des so boid wia möglich nächsts Jahr nochzumhoin.

Bei der Beerdigung wird dann da Prinz Karneval von de Burschen in am Sautrog vortrong
und mit einer …ja wia beschreib i des jetzt am besten… einer recht phylosophischen Rede
beerdigt. Friahra hod de Rede immer mei Opa, da Hermann Geiger, ghoidn mittlerweile is
as Zepter oder in dem Fall d’Klobürschtn an mi übergehm woan.
Wer si jetzt no de Frage stelln soid wer denn tatsächlich in dem Sautrog drinna liegt.
Des wird immer spontan am besagten Omd ermittelt. Mittlerweile hod sies in der Regel so
ergehm, dass ma immer versuacha dass ma an Burschen neilegn der frisch verlobt ist und
den Verein boid verlosst, aber es is a scho guad oft vorkemma dass am End einfach da
Bsuffanste drin liegt.
Wenn mia uns olle um kurz vor Mitternocht aufstelln und bereit san vor Richtung Bühne
zum laffa und dann oana im Hintergrund hoibat Treppn obefoid weil er nimma woas wo
vorn und hintn is, is es meistens Recht klar wer dann am End in dem Trog drinna flackt.
Wer in der Zeit groß woan is, woaß aber a, dass ned immer ois schee war. Kaum stehst voi
im Saft und mächst am liabsten jeden Dog fuat geh. Hoaßts auf oamoi Lockdown und du
soist koane Leid mehr treffa. Obwoi ma 2020, traditionell nach unserm 5-Jahres-Rythmus,
gern an Maibam aufgstellt hättn, hod uns da Corona leider an Strich durch d’Rechnung
gmacht.

Mia homs uns als Burschenschaft trotzdem ned nehma lossn, dass ma 2022 dann an
Übergangsbam gmacht und aufgstellt hom. Während da Maibamwach oder de Arbatn am
Bam bist zwar doppelt bläd ogschaud woan wennst a moi an Kadar oder an Huastn ghabt
host und da Hannes unser Ex-Oberbursch war fast aus olle Woiken gfoin als es na
tatsächlich kurz vorm 1. Mai krankheitsbedingte Ausfälle gehm hod. Durch zammahoitn
hom mas na trotzdem gschafft, dass da Bam am 1.Mai gstandn is und sowoi as Herrichten
und Aufbassn vom Bam als a as Festl am Tag X war wia immer, wenn ma moi a
Maibamjahr hom, a Mordsgaudi.
Um an Bong jetzt aber wieder zum Anfang zum spanna: Wia scho gsogt: A bissl wos hod sie
in de letzten 20 Jahr scho verändert, aber bei oana Sach bin I ma gwiss, dass de immer
gleich bleibt und zwar dass I wahnsinnig gern do dahoam bin.
Ortschaften mit so am Zusammenhalt, Vereinsleben, Brauchtum und aktiven Dorfleben san
ned selbstverständlich und mia kenna froh sei, dass so is wias is.
Danke fürs Zuahern und vui Spaß no bei de andern Gschichtn

